In deze tijd van het jaar van vrede en geluk,
is vrede en geluk niet overal zo van zelfsprekend als bij ons.
In Afghanistan waar de Amerikaanse oorlogmachine maar niet stil wil vallen of
tussen Israël en Palestina waar het geweld nog steeds durende is,
om er maar een paar te noemen.
De mensen daarginds lijden elk dag onder het andermans oorlogsterreur der vergelding, laten wij dit stoppen door te zeggen:
Het is genoeg geweest berg jullie wapens op,
ga naar huis,
ga naar vrienden of
familie en maak een nieuw begin.
Maar is vrede en geluk nu wel zo van zelfsprekend bij ons?
Nee.
Want voeren wij soms ook niet een beetje oorlog met elkander door ruzie te maken om niets of door elkaar niet te willen begrijpen door eigen belang?
Voeren we eigenlijk niet de grootste oorlog tegen onze innerlijk ik?
Als wij vrede hebben met onze eigen menselijke talenten,
pluspunten, eigenschappen en tekortkomingen.
En met liefde naar ons zelf zouden kijken,
zouden wij de oorlog met ons zelf en met onze eigen slechte en goede gevoelens en gedachten niet meer hoeven toeschrijven aan de anderen,
de minderen,
de kwetsbaren en de gelijken onder ons aardse dak.
Hierdoor kunnen wij een nieuw begin maken,
binnenin en buiten onze zelf,
dan vinden wij een wereld waar oorlog niet meer nodig zou zijn of
niet meer zou bestaan.
Wie dit nu weet,
weet ook dat als ik jou kwaad doe,
ik eigenlijk mezelf ook kwaad doe
en als ik mezelf kwaad doe,
doe ik jou ook kwaad.
Dus vormen wij,
jij en ik samen met alle andere mensen een geheel op deze unieke moederlijke wereldbol.
Laat het hart het symbool zijn van het kloppen van liefde voor elke wezen.
Laat yin/yang het symbool zijn van de tegenstellingen die er zijn tussen elk van ons.
Laat de ster het symbool zijn van de talenten die elk mens heeft.
Laat de duif het symbool zijn dat wij elkaar allemaal nodig hebben.
Laat de maan het symbool zijn van het goddelijke licht in ons zelf en het te laten schijnen over elk wezen.
Laat het vredesteken het symbool zijn van verdraagzaamheid en respect voor elkaar.
Laat het kruis het symbool zijn van de vier wegen der windrichtingen die bij elkaar komen en ons leiden naar meer menselijkheid.
Laat de kleuren wit, rood, blauw, groen en geel samen komen bij de natuurelementen ruimte, vuur, water, lucht en aarde om te getuigen waar wij allemaal uit voortkomen.
december 2001
Edwin Vanmontfort
Christus de verlosser is geboren.
Hij, Jezus van Nazareth, was degene die ons verlost van het kwade.
Waarmee hij bedoelde laat de christus in jezelf komen
door het kwade in jou zelf te accepteren en het goede in je hart zelf te laten boven komen en het te geven met al je liefde tot de andere.
Boeddha de verlichter is ooit in het verre verleden ook geboren.
Hij, Siddhartha Gautama, was degene die zijn ware-natuur vond bij zichzelf en zijn schaduw.
Waarmee hij bedoelde laat de boeddha in jezelf komen
door jezelf pas verlicht te noemen als jij echt inziet dat jij eerst jezelf
moet kennen om dan de andere pas echt te kunnen begrijpen.
Laten wij Jezus en Siddhartha als voorbeeld nemen om verlost en verlicht
te worden van onszelf en de goddelijke vonk in ons binnenste van ons hart en ziel te laten worden tot een glimlach op ons gezicht van licht van menselijkheid voor de andere.
Geef dit aan jezelf in 2004 en breng het vervolgens over op de andere, de gelijke,
de meerdere, de mindere en dat wij samen de toekomst van echte vrede en liefde
mogen hebben en vooral mogen zijn vol van vrede en liefde voor elkaar en door mekaar.
december 2003
Edwin Vanmontfort
Wij zijn de cyclus van dag en nacht,
van licht en donker,
van vreugde en verdriet en
van goed en kwaad.
De cyclus van leven zijn wij dus zelf.
Als wij dan avond en nacht zijn,
zijn jullie ochtend en middag.
Hier en ginder
zijn wij als mensen van een aarde
verbonden met elkaar door dag en nacht.
Ginder aan de oever
van een rivier in Ecuador
pakken een arts en zijn team hun medische spullen
voor de verdere reis
vertrekkend over het water
met een motor-kanoboot
naar een volgend dorp
diep in het oerwoud
langs de rivier.
In die leefgemeenschap
langs het water
wonen mensen
van nageslachten met Afrikaans bloed
van hun gekwetsten en geleden
slaven-over-over-over-over-grootouders of
mensen van inheemse indianengeest
die ondanks de armoede waar,
zij allen,
dagelijks in leven,
toch een leven hebben met een grote rijkdom
van vriendelijkheid,
blijdschap,
saamhorigheid in de zorg voor elkaar
in harmonie van vreugde en verdriet
voor de leefgemeenschap.
De vraag is of wij Europeanen
ondanks onze rijkdom
eigenlijk ook zo rijk zijn,
als zij of armer?
Wij zijn de cyclus van leven en dood,
van oorlog en vrede en
van geluk.
Als bij jullie zuid-Amerikanen
Grootmoeder Maan weer schijnt,
worden wij Europeanen
langs zeeën en rivieren
opnieuw verwarmt
door het gele-warme-wonder
boven Moeder Aarde.
Het aardse water
van rivieren en zeeën verbindt ons
eeuwig met elkaar
of het nu onder de zon of
de maan is,
verbonden blijven wij altijd
met elkander.
Door deze verbondenheid
met jullie volk
kunnen wij nog zoveel van jullie leren.
Dat wij meer respect moeten hebben
voor onze Moeder Aarde en
voor mekaar
want wij allemaal
zijn kinderen van haar
zo verschillend van aard en kleur.
Jullie zijn een voorbeeld voor onze wereld.
En daarom zijn wij samen
de cyclus van dag en nacht,
van licht en donker,
van vreugde en verdriet en
van goed en kwaad.
Vrede met ons allemaal.
november 2004
Edwin Vanmontfort
Mijn geliefde mensen.
Laat ons nog een keer
voor het einde van het jaar
naar binnen gaan
diep in onze ziel des mensens
terug gaan naar onszelf
naar wat ons het meest van al boeit en
naar het innigste
waar ons hart naar verlangt of
naar iets dat verborgen maar toch bewust
in ons sluimert dat toch gezien wil worden
hierdoor worden wij het meest
hoe wij als mens
in dit leven gewoon zijn,
onszelf zijn, dus.
Maar laat ons oppassen
dat wij nooit en te nimmer
niet vergeten dat het leven
er niet alleen is voor jouzelf,
neen heb altijd oog,
oor en hand voor de ander
in je dagelijkse contact
wees immer en voordurend
barmhartig, open en vrijgevig
naar je naaste
van hier of ginder,
bekend of onbekend,
van ver weg of nog verder weg,
vriend of geen vriend,
bemind of onbemind
altijd voor iemand
van onze te samen
universele wereld.
Want immers ieder van ons
is van binnen begonnen
in de baarmoeder
waar wij onze eerste en hechtste
verbinding hebben met een ander
met onze levensmoeder en
laat ons dan ook leven
vanuit ons binnenste van onszelf.
Om dan vers en helder
als een nieuwe beginnende zon
die nog laag en met dat beetje licht
toch al kracht heeft
net zoals bij onze geestesziel
die ook maar een beetje licht nodig heeft
om het nieuwe jaar
gezegend in te gaan
van het ware grote leven toe
naar ons ware zelf
terug de mensenwereld in.
En laten wij ook niet vergeten
terug naar buiten te gaan
zoals de mens ook is
verbonden met de natuur
om zich heen
zijn wij ook zoals alles daarin
van zon, sterren,
planeten en manen tot
insecten, dieren,
bloemen en bomen
zijn wij ook die natuur
als onze geliefde plek op aard.
Fijne eindejaars dagen en leef des hartes!
Edwin.
december 2005
Edwin Vanmontfort
Begin dit nieuwe jaar anders
dan je het oude jaar bent uitgegaan.
Wees vrolijker, maak een dansje, laat je stem horen,
ben gewoon eens jezelf, alsjeblieft!
Bij het binnengaan van 2007 laat ons dan nog eens
herinnerd worden waar onze aardse reis begon en
waar deze misschien wel naar leidt en voor dient,
het zou best zo eens kunnen zijn dat we de verkeerde kant op aan het gaan zijn
of verblindt door het confronterend liefdeslicht en niet meer verder durven gaan
of gewoon dat jij al zo bent, jezelf zijn dus en anderen laat zien
dat dat de enige weg is voor al ons wezens die we zijn van verlangens en geborgenheid
wil iedereen toch vriendschap en liefde geven en ontvangen
van en voor een ander gevoelsmens die wij per slot van rekening zijn, met z´n allen.
Want ben je dan nog steeds zoekend, mijn vriend, maar weet je dan niet
dat dat ook diep van binnen in jezelf te vinden is, als een windstille middelpunt
van liefde en vriendschap net zoals bij een orkaan
het zou dan toch raar zijn als dat bij ons mensen anders zou zijn?
Neen, kijkend naar ons eigen leven is ons leven
toch ook soms juist of we midden in een zware storm zitten
maar altijd is er ver onder de oppervlakte van ons eigen mensenhuid
iets dat ons rustig maakt, iets van vrede en geluk.
Het is juist deze vrede en geluk in het kalme centrum van je eigen wezen,
die ik aan jou en iedereen, alleen of samen, wens
zoals een boom deze ervaart in het midden van zijn stam,
vol van veel vrede en geluk in wijsheid.
Kom laat dat toch liggen en laat los
wees vrolijk, dans, laat je stem horen,
ben gewoon jezelf, laat je gaan op het ritme
die Vader lucht en Moeder Aarde aangeeft en wees dankbaar, alsjeblieft.
O, onze goddelijke, o kracht van het vrouwelijke en mannelijke
in ons en buiten ons, geef ons allen een zegening, begeleiding en inspiratie
voor te leven naar ons hart, dank je wel.
december 2006
Edwin Vanmontfort